Adaptación teatral do clásico de Xosé Neira Vilas, dirixida por Cándido Pazó, con escenografía de Pablo Giráldez “O Pastor”, vestiario de Martina Cambeiro, música de Xosé Lois Romero e iluminación de Afonso Castro.

No reparto: Xúlio Abonjo, Manuel Cortés, Iris Darriba, Mónica García, Federico Pérez Rey, Santi Romay e Ana Santos.

A historia segue a Balbino, un neno de aldea que medra entre silencios, traballo e obediencia, ofrecendo unha memoria persoal e colectiva da Galicia rural dos anos corenta, entre emoción, humor e humanidade.

O Xardín Infinito é un espazo formado por 20.000 rosas LED que homenaxea ás persoas luminosas das nosas vidas. Ten un carácter solidario, realizado en colaboración coa Fundación Andrea, que apoia ás familias de nenos con enfermidades graves e de longa duración. Está situado no Pazo de San Lourenzo, declarado Ben de Interese Cultural.

Pet Friendly

Multiplicando Sonrisas

Esta mostra supón un percorrido expositivo polas diferentes etapas artísticas e vitais de Eugenio Granell dende a súa vinculación con Galicia como referente de moitas das súas producións ao longo de toda a súa vida, neste senso faise unha alusión especial á obra do seu irmán, Mario Granell.

Nestes 30 anos, a Fundación Granell pasou por diferentes etapas, sempre baixo unha única traxectoria: protexer, difundir e estudar o legado de Granell e do Surrealismo, dende diferentes ópticas e dando a oportunidade a moitos artistas de amosar o seu traballo ademais de  facer participe aos diferentes públicos dende o local ao internacional.

A exposición Boutique Amparo, comisariada por Eduardo Valiña forma parte das mostras conmemorativas do trinta aniversario do museo.      

Castelao. Mirar por Galicia representa a experiencia tecnolóxico-cultural máis avanzada ata o momento ao redor de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, un percorrido para atravesar o devir persoal, literario, artístico e político dunha das figuras máis senlleiras da historia de Galicia.

Intelixencia artificial, hologramas, videoproxeccións ou realidade virtual combínanse nun relato que nos traslada unha visión anovadora da súa vida, das súas achegas e do seu universo artístico, recreado aproveitando o potencial das tecnoloxías de animación 3D e dos motores de intelixencia artificial. O proxecto, que abrirá as súas portas no Museo Centro Gaiás o 26 de xuño de 2025, conta coa asesoría e dirección histórico-artística de Miguel Anxo Seixas Seoane, presidente da Fundación Castelao e posiblemente o maior especialista na biografía, obra e achegas da figura de Castelao.

As animacións e produción dixital recaen no estudio Maxina, empresa galega especialista no deseño de efectos visuais, animación 3D, visualización e experiencias inmersivas, fundada polos irmáns Noela e Carlos Seijo. Maxina combina sensibilidade artística e novas tecnoloxías e conta con máis de 10 anos de experiencia nos que colaborou co Guggenheim de Bilbao, a Xunta de Galicia, Afundación, Ferrovial ou Netflix, sendo responsables de proxectos do Gaiás como Orixes ou Hábitats.

Dirección artística: Carlos Seijo. Asesoría histórica: Miguel Anxo Seixas Seoane

Phygital Land explora a construción do espazo virtual desde a dimensión física, reflexionando sobre como percibimos o dixital e o tanxible cando ambos mundos se entrelazan. O termo phygital —que combina physical (físico) e digital (dixital)— define unha experiencia híbrida que atravesa toda a intervención e nos convida a repensar a relación entre o natural e o tecnolóxico. Empregando técnicas como a fotogrametría e a impresión 3D, xéranse esculturas que son ao tempo datos e materia, así como proxeccións animadas que revelan a mirada da máquina.

Un proxecto artístico concibido e dirixido por Carlos Martínez Casanova e Ana Dorrego, que propón unha revisión visual, simbólica e crítica dalgunhas das obras máis icónicas da historia da arte occidental.

A través de recreacións fotográficas contemporáneas, o proxecto encarna e desborda cadros clásicos como A morte de Marat, Ofelia, As señoritas de Avignon, A dama do armiño, O berro ou A muller co paraugas, entre outros. As imaxes non se limitan a reproducir: provocan, cuestionan e reescriben o canon desde corpos actuais, conscientes, diversos e cargados de significados propios.

O resultado é unha serie de pezas cargadas de tensión estética e conceptual, que xorden do cruce entre o pictórico e o fotográfico, entre o simbólico e o carnal, entre a historia da arte e a súa relectura desde o presente.

O vindeiro xoves 25 de setembro ás 19:00h horas a Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición De arriba para abaixo e de dentro para fóra do artista Iago Fernández Díaz, un proxecto comisariado por Eduardo Valiña que poderá visitarse ata o 17 de xaneiro do vindeiro ano.

Iago Fernández formouse en Belas Artes na Universidade de Vigo e conta cun mestrado en Creación e Investigación de Arte Contemporánea. Esta mostra supón un percorrido polas pezas máis representativas da súa produción, amosando diferentes disciplinas como instalacións, obxectos intervidos, téxtil, colaxe ou fotografía, entre outras.

O seu proxecto artella diferentes dispositivos partindo da pegada que deixamos como seres humanos a través de diversos elementos alleos que establecen un relato sobre a memoria, un pretexto para sublimar cuestións xeracionais dende a autorepresentación.

En 1999, o CGAC, baixo a dirección de Miguel Fernández-Cid e en colaboración coa Escola Internacional de Teoría nas Humanidades da USC —impulsada polo entón reitor Darío Villanueva—, organizou un ciclo de conferencias sobre ciencia, tecnoloxía e arte titulado The Special Plenary Series on Science , Technology and the Arts. Aquel simposio reuniu figuras destacadas de distintos ámbitos do coñecemento e da creación, como o poeta e premio nobel de química Roald Hoffmann, o novelista francés Michel Rio ou a artista serbia Marina Abramović. Segundo Margery Arent Safir, coordinadora do evento, o seu propósito era “ser un encontro especial de práctica e teoría, lóxica e estética, de feitos, imaxinación e expresión: unha exhaustiva gramática do coñecemento e da sensibilidade humana na ciencia e na arte”.

Vinte e seis anos despois, nun contexto no que urxe recuperar unha visión menos fragmentada e máis global da realidade, ese diálogo entre ciencia e humanidades resulta, se cabe, máis necesario. A arte, na súa transformación continua, sempre estivo ligada aos avances tecnolóxicos e ás novas ideas que estes impulsan. Pero na actualidade, debido á incidencia directa que os avances científicos e tecnolóxicos teñen na nosa vida cotiá, a relación da ciencia e a tecnoloxía cos campos da creación é máis estreita ca nunca. A tecnoloxía non só transformou as prácticas artísticas; tamén contribuíu a moldear e a enriquecer a nosa maneira de percibir e comprender o mundo, incorporando un principio positivo e dinámico: a incerteza, que opera ao mesmo tempo como límite e como resorte crítico.

Neste sentido, a computación cuántica abriu un novo escenario de intelixencia artificial, capaz de despexar incógnitas do saber, pero tamén de suscitar dilemas éticos sobre o seu uso.

Percepción e incerteza non é unha exposición de tese, senón unha experiencia inmersiva que, desde a imaxe e os seus límites, propón reformular a tensión entre a percepción e a incerteza. Para iso reúne as obras de tres artistas que traballan coa imaxe en movemento desde perspectivas moi distintas e con propostas experienciais diversas: Jaione Camborda desde o cinema, e Joan Fontcuberta e Max de Esteban desde a fotografía e o vídeo.

Cada unha das pezas seleccionadas aborda as ideas de percepción e incerteza desde un ángulo diferente. En Génesis.IA (Xénese.IA), Joan Fontcuberta explora a maxia da intelixencia artificial e o seu potencial como xeradora de experiencias visuais inéditas. Nas obras de Max de Esteban, reunidas nun díptico de ton distópico, advírtese sobre os riscos de manipular a ciencia ao servizo da bioeconomía e da infopolítica global. Finalmente, a instalación de Jaione Camborda introdúcenos, desde a empatía, no universo perceptivo dunha persoa xordocega e ofrécenos unha metáfora das infinitas posibilidades e contradicións do mundo cuántico.

Nicasso é unha obra de Carlos Pazos (Barcelona, 1949) realizada en 2006 e adquirida pouco despois polo CGAC para integrarse na mostra A sombra da historia, unha exposición centrada nos arquivos e coleccións persoais ou secretas de distintos artistas.

A peza funciona como unha mirada crítica e irónica sobre as diferentes lecturas e interpretacións populares das obras de Picasso e toma como punto de partida a soada cerámica de Vallauris. Esta localidade, onde o artista malagueño residiu entre 1948 e 1955, converteuse no escenario dunha intensa produción cerámica.

A relación de Picasso con Vallauris comezou mentres vivía en Golfe-Juan. Alí coñeceu a Suzanne e Georges Ramié, propietarios do taller Madoura, e pronto empezou a experimentar no seu obradoiro. Pouco despois, trasladouse con Françoise, a súa parella, e o fillo de ambos, Claude, á vila La Galloise, situada nun outeiro próximo.

Ata entón, Vallauris era coñecida pola súa cerámica de enxoval resistente ao lume, de carácter funcional pero sen un atractivo especial. Picasso revolucionou este panorama: asinou un acordo cos Ramié e empezou a producir pezas de todo tipo, desde pratos e xerras convencionais pero decorados de forma agresiva con motivos mediterráneos (faunos, peces, máscaras), ata figuras que se achegaban ao escultórico. A súa influencia estimulou tanto a outros artistas como aos propios artesáns locais, que comezaron a experimentar con formas e cores novas, orientadas cara ao decorativo. Estas innovacións atraeron o público e o turismo crecente na Costa Azul e transformaron Vallauris converténdoo nun dinámico centro cerámico, diverso e moderno, marcado tamén por un certo kitsch propio da época.

A exposición recupera agora a peza Nicasso, que reúne unha colección de cerámicas representativas do Vallauris posterior á etapa picassiana. A obra acompáñase de diversas pezas relacionadas, entre as que destaca Nicasso, el film (Nicasso, o filme), onde Pazos compón unha colaxe de escenas tomadas de películas comerciais realizadas entre os anos 1950 e 2000 nas que Picasso aparece citado ou evocado como símbolo de extravagancia. Ademais, inclúese un vídeo documental de Vacca sobre a primeira presentación pública da obra no Museu Abelló de Mollet del Vallès. Nesa ocasión, a instalación exhibiuse nun espazo con forma de escaparate, aberto á mirada dos transeúntes as vinte e catro horas do día, coma se dunha tenda se tratase.

O premio Auditorio de Galicia chega a súa décima cuarta edición como cita consolidada da creación contemporánea galega, como lugar de difusión dos traballos das e dos artistas e como espazo de encontro con un público amplo e diverso que abrangue tamén o ámbito profesional.

A sala Isaac Díaz Pardo recolle a selección que o xurado realiza sobre as propostas recibidas, nunha sempre dificultosa escolla pola alta calidade dos traballos presentados.

O percorrido ben de reflexar a riqueza e pluralidade de perspectivas das persoas que se presentan individualmente ou como colectivo, artistas menores de coarenta anos, nados ou residentes en Galicia. Unha riqueza que se manifesta tamén nas diversas disciplinas e soportes que utilizan, pintura, escultura e tamén instalacións, performances, vídeo creación e outros. Experimentan con materiais, a veces pouco comúns dando lugar a estilos propios e diferenciados. Desafían as convencións e tratan temas que indagan en moitas preocupacións comúns que son tamén a toda a sociedade da que son reflexo. As fronteiras entre disciplinas diluense, transcenden límites e ofrecen un achegamento a sociedade plural que somos.

ARTISTAS SELECIONADAS / OS

Pablo Agma, Alberto Ardid, Manuel Alejandro Balsas Navarro, Blanca Castro, Lara e Noa Castro Lema, Cristian Cerqueira, Fabián Cidrás Pérez, Matías Daporta, Carlos Fer, Nuria Figueiredo, Alejandro Fuertes, Lúa Gándara, Doa Oa, Alberto Ovejero, Lucía Perdiz, Manuela Pereira Enríquez, Sara Piñeiro, Nicolás Pisada, Denis Protopopov, Mar Ramón Soriano, Sara Ricoy Rajoy, Andrés Rodís, Fran Rodríguez Casal, Ariadna Silva Fernández, Cris Souto, Taro, Dennise Vaccarello, Aldara Vázquez, Verónica Vicente, Lucía Villar e Breogán Xague.

É o último gran proxecto expositivo do ano na Cidade da Cultura. Unha mostra coa que afondar, desde unha ollada contemporánea, no complexo mundo estético do artista que soubo sintetizar as novas correntes escultóricas europeas coa raíz galega.

 A exposición aborda, desde unha óptica contemporánea, o complexo mundo creativo do artista de Cambados, figura imprescindible na historia da arte galega e un dos renovadores da escultura española do século XX.

Comisariada por Miguel Fernández-Cid e coordinada por Carmen Asorey, neta do artista e figura esencial na reivindicación da súa obra e vida, a mostra reúne unha selección das obras máis importantes do escultor. Desde as pezas iniciais nas que podemos apreciar as súas primeiras eleccións estéticas, ata as esculturas en madeira nas que desenvolve unha iconografía de claras raíces populares e un tratamento singular da policromía, así como tamén a súa obra monumental, presente en toda a xeografía galega. Un conxunto formado por esculturas, escaiolas, debuxos, audiovisuais, documentos da época e ferramentas de traballo, ademais das cerámicas coas que se popularizaron algunhas das súas obras máis significativas, para contextualizar e dar a coñecer da maneira máis completa a relevancia artística e histórica de Asorey.

A Fundación Eugenio Granell acolle ata o 17 de xaneiro a exposición Montaña sobre montaña. Saltamontes, da artista Lúa Gándara, nun proxecto comisariado por Eduardo Valiña. A mostra é o resultado do traballo desenvolvido pola creadora durante a súa estadía na IX edición de Artista en Residencia da Fundación.

A proposta de Lúa Gándara transita entre diferentes linguaxes artísticas —desde a pintura ata a performance ou o son— para construír un espazo plástico cheo de ritmo, cor e movemento. A artista combina signos e símbolos que establecen diálogos co cotián e coa colectividade, utilizando o humor como ferramenta expresiva e emocional. O proxecto convértese así nunha estrutura aberta e colaborativa, onde conflúen outras creadoras e prácticas que amplían o discurso cara ao público, o urbano e o vital.

Stéphane  Levallois, un dos grandes creadores do cine fantástico, reflexiona sobre os monstros que Francisco de Goya pintou hai máis de 200 anos, e recrea este universo en diálogo con Hellboy, unha das criaturas do cómic e o cinema fantástico máis populares do século XXI na exposición «Goya-Hellboy.

Unha iconografía de monstros por Stéphane Levallois». Inaugurada hoxe, «Goya-Hellboy. Unha iconografía de monstros, por Stéphane Levallois» reúne 72 ilustracións orixinais nas que o prestixioso debuxante francés Stéphane Levallois reflexiona e captura a iconografía do pintor e gravador español en creacións feitas a partir do universo do superheroe contemporáneo Hellboy.

As persoas que a visiten tamén atoparán dúas das series máis destacadas dos gravados de Goya, cuxa influencia é especialmente sobresaínte na obra de Levallois: «Os caprichos» e «Os disparates», procedentes da Colección de Arte Afundación. Tamén se poderán contemplar dúas láminas cedidas e asinadas polo creador da saga Hellboy, o lendario autor de cómics estadounidense Mike Mignola, quen no 2008 xa lle rendera unha interesante homenaxe a Goya a través dunha banda deseñada presente na exposición e que confirma a enorme pegada de Goya nos creadores de xénero fantástico.

A exposición, comisariada polo recoñecido especialista en cinema e banda deseñada Asier Mensuro, permanecerá aberta ata o 24 de xaneiro.

A galería Trinta celebra o seu 40 aniversario con “Piezas que nunca debín vender”, unha exposición que percorre catro décadas de traxectoria, 288 exposicións e 97 feiras nacionais e internacionais. A mostra rende homenaxe a artistas e coleccionistas que fixeron posible este percorrido, presentando obras que reflicten gustos compartidos, confianza mutua e eleccións arriscadas.

A artista compostelá Ana Moure Rosende presenta na Zona C Acumulacións dun presente moi pasado, unha instalación creada co colectivo La cuarta piel.

A obra imaxina unha expedición ás futuras formacións xeolóxicas que xurdirán dos residuos urbanos, convidando a observar os restos da vida contemporánea como parte dun territorio por vir. A partir de materiais en distintos estados de desintegración, o proxecto explora como obxectos e refugallos acabarán convertidos en estratos dunha paisaxe artificial que perdurará milleiros de anos. A instalación reflexiona sobre a crise global dos residuos, as contradicións entre aquilo que ocultamos e aquilo que sacralizamos, e as novas “montañas” creadas pola humanidade.

La cuarta piel, colectivo fundado en 2020 en Alacante, investiga paisaxes ecosociais e desenvolve procesos que promoven unha sensibilidade ecolóxica, con presenza en espazos como o Museo Thyssen, La Casa Encendida ou o IVAM.

A mostra, comisariada polo historiador Miguel García-Fernández e con ilustracións orixinais do artista Héitor Picallo, rescata e pon en valor o papel desempeñado na Galicia baixomedieval polas mulleres da liñaxe Moscoso a través de paneis divulgativos, ampla bibliografía e reproducións de documentación medieval na que se reúnen unha gran selección de materiais conservados en diversos arquivos galegos e estatais.

O CGAC presenta Arquivar para coidar (NOS), unha mostra resultante do taller de participación cidadá O Forno da Amara, desenvolvido durante seis meses con veciñas e veciños dos barrios próximos. A exposición reivindica a memoria comunitaria a través da fotografía, reunindo imaxes familiares, relatos orais e obxectos significativos que amosan oficios, xogos, vida cotiá e diversas formas de coidado. O proxecto insírese na liña do CGAC de traballo co territorio, continuando experiencias como Colectiva dun colectivo e Vidas.

A mostra inclúe tamén un programa de actividades paralelas que abrangue paseos guiados polos barrios, unha sesión de cinema falado con participación veciñal, un obradoiro de papaventos e unha degustación de pans tradicionais, ademais doutras propostas para toda a comunidade. Arquivar para coidar (NOS) quere ser un espazo de encontro e unha celebración da memoria compartida, poñendo en valor os vínculos que constrúen e inspiran o futuro dos nosos barrios.

+INFO

O Museo do Pobo Galego acolle a exposición temporal das esculturas do Mestre Mateo —Abraham/Xeremías e Isaac/Ezequiel— recuperadas polo Concello de Santiago logo de seren espoliadas polo franquismo. A mostra, situada na Ala Sur do museo, inclúe unha liña do tempo e un audiovisual do proxecto KosmoTech_1200, centrado na reconstrución do coro do Mestre Mateo e do nártice do Pórtico da Gloria. Todo o contido é accesible grazas á colaboración coa Federación Autismo Galicia, que facilitou materiais de accesibilidade cognitiva mediante pictogramas e textos en linguaxe clara.

A Real Filharmonía de Galicia afronta a súa temporada 2025-2026, que leva por título ‘Historias’. Coincidindo coa celebración do seu 30 aniversario, a programación aposta polo talento galego, a creación contemporánea e pola proxección da orquestra cara ao futuro.

+INFO

Dar a coñecer a música de vangarda dos séculos XX e XXI, fomentar a creación de novas composicións e pór a dialogar a innovación sonora coa doutras artes son os obxectivos de Contemporáneas, un novo programa do Concello de Santiago co apoio da Deputación da Coruña. A primeira edición de Contemporáneas ofrecerá de outubro a maio oito concertos, un cada mes, que incluirán cinco estreas absolutas e tres composicións especificamente creadas para a ocasión.

+INFO